Peesletsels (tendinitis of tendinose) ter hoogte van de strek- en buigpezen van voor- en achterbenen komen frequent voor. Het zijn de zwakke schakels tussen de spieren en hun aanhechting op het bot.
- In sommige gevallen zijn de pezen op de plaats van het letsel gezwollen, warm en pijnlijk. Frequent is het paard slechts enkele weken kreupel. Door middel van echografie is te bepalen welke pees betrokken is, hoe groot en hoe uitgebreid een letsel is. Ook de ouderdom van het letsel is in te schatten. Aan de hand van deze informatie wordt in overleg een combinatie van behandelingen ingesteld: immobilisatie, lokale therapie, orthopedisch hoefbeslag, actief revalidatieschema... (zie ook bij therapie).
- In vele situaties is het paard niet eens kreupel maar heeft de eigenaar wel enkele dagen een zwelling, pijn en/of warmte opgemerkt. In dit geval is het ook belangrijk de pezen echografisch te onderzoeken. Frequent gaat dit gepaard met een peesletsel dat behandeling en revalidatie vereist. Onmiddellijk herstarten met maximale belasting kan nefast zijn voor de toekomst van deze pees en het paard. De kans op een recidief wordt hierbij groter.
palpatie van de buigpezen om de pijn te lokaliseren
erge peeszwelling interosseus met doorzakken van de kogel
video echografie pezen voorbeen
Ook al loopt het paard perfect met een submaximale belasting, dit is geen synoniem voor een herstelde pees. Peesletsels genezen trager dan het paard klinisch doet vermoeden. Daarbij is de kwaliteit van het herstelweefsel dan nog meestal inferieur aan gezond peesweefsel. Het doel van de behandeling en begeleiding is de kwaliteit van het herstelweefsel zo optimaal mogelijk te maken en het paard zo snel mogelijk aan het werk te krijgen. Een actieve revalidatie tijdens de eerste 6 maanden is hierbij van essentieel belang. Kortom, de "behandeling" van een peesletsel met weiderust, boxrust of 6 maand stappen is verleden tijd.
